เช้านี้เป็นเช้าที่สดชื่นกันเลยทีเดียว สมาชิกใส่ชุดกันหนาว มีหมอกลอยปิดไปทั่วบริเวณที่พัก จนถึงขั้นใจหายว่า เฮ้ย ปิดแบบนี้จะถ่ายรูปไงฟระ แต่เราก็ไม่แยแสต่อธรรมชาติที่กลั่นแกล้ง(ยามเช้า) ไปหาข้าวเช้ากินกันดีกว่า อ้ายเพชร(คนขับรถตู้ของเรา) พาชาวคณะ(ไม่ใช่ตลก)ไปร้านนางแอ ร้านชื่อดังของเมืองหลวงพระบาง ลงถึงร้าน น้องมาร์ค(สมาชิกผู้มีอายุน้อยที่สุด 7 ขวบ) จะนั่งกับพี่ต้น ผมเลยจับนั่ง โต๊ะสวยริมถนนหน้าร้าน มากี่ทีก็ต้องนั่งตัวนี้ ถึงแม้เก้าอี้มันจะเล็ก และเตี้ย(มีร่มกางบังแดดยามเช้า)แต่มันได้อารมณ์การกินอาหารริมถนนจริงๆนะค๊าบพี่น้องค้าบ
เมนูหลวงพระบางมื้อเช้า ถ้าเพื่อนๆเคยมากันก็ไม่พ้น หนมปังฝรั่งเศส ยัดไส้สารพัด กาแฟลาว ข้าวเปียก(ก๋วยจั๊บยวนบ้านเรา)(ไม่รู้จักก๋วยจั๊บยวนอีก เฮ้อ.........ผ่าน)และก็มีโจ๊ก เฝอ ไข่กระทะ อาหารตามสั่งไม่ต้องพูดถึง มันไม่ค่อยเด่นเท่าไหร่ แต่ที่นี่ มีแตกต่างกว่าหลายร้านอยู๋นิสสสนุง มีขนมที่เรียกว่า ปาติสโซ่ อ้าเพื่อนๆหลายคน มีเครื่องหมาย เควเชิ่นม๊าก อยู๋ในหัว ผมจะอธิบายให้ฟังคับ
"ปาติสโซ่ (ชื่อเต็ม) เป็นขนมที่อยู่ในวง กะหรี่ปั๊บบ้านเรา ลักษณะเป็นแป้งห่อไส้เผือกที่ปรุงรสอร่อย แล้วนำไปทอดจนเหลืองหอมกรอบนอกนุ่มใน"
แต่มาวันนี้ ไม่มีให้กิน เผือกที่สวนป้าเจ้าของร้านยังไม่สุก อดเรยยย(แล้วจะพูดทำไมให้ยืดยาวเนี่ย)
อิ่มกันแล้ว ออกเดินทางไปเที่ยวกันดีกว่า ตาดกวางสียามเช้าแบบนี้ สวยสงบเชียวคับ เราไปน้ำตกกวางสี(กวางสี แปลว่ากวางหนุ่ม)ออกมานอกเมืองราวๆ 30 กิโล เลี้ยวลดคดเคี้ยว นิดหน่อยไม่เท่าไหร่ นั่งรถราวๆ 40 นาทีถึง ประมาณกินยาเมารถหลังอาหารเช้าก็ไปออกฤทธิ์พอดีที่ตัวน้ำตกอะ เดินกันง่วงเชียว
เดินเข้าไปยังไม่ทันถึงน้ำตกก็ ได้ชมหมีฟาย(หมีควายนั่นแหละ !)ตรงนี้เป็นกลุ่มช่วยเหลือหมีควาย ติดกับหมีควายก็มีกรงเสือโคร่ง ตัวบักเอ้บน่ารักเชียวคั๊บ ดูกันได้พอเริ่มเบื่อ ก็เดินๆๆๆๆๆๆๆ เข้าไปตามทางที่ทำไว้ ร่มรื่นครับ ออกจะหนาวๆด้วยแล้วก้มาถึงบ่อน้ำที่ไหลมาจากตัวน้ำตกบ่อแรก สามารถให้เล่นน้ำได้ เจ้ามาร์กไม่รอช้า กระชากเสื้อ ถกกุงเกง เหลือแต่ กุงเกงใน เล่นเลยคนแรก (หนาวแทน)
น้ำที่นี่เป็นน้ำสี เทอ..คว้อย(ออกเสียงดัจจะหริดนิดๆ) สีเหมือนๆ น้ำตกเอราวัณบ้านเราน่ะฮะ เป็นน้ำตกหินปูน ไม่ลื่น เดินเกาะแน่นหนึบ เวลาแสงแดดสะท้อนผิวน้ำ มันสวยมาก เขียวใสปิ๊ง มาร์กเริ่มหนาว ขึ้นมาสวมชุดแล้วไปกันต่อ เดินอีกอึดใจก็ ถึงตัวน้ำตกแล้ว 
"โหวววว์ ใหญ่เกินคาด" (ผมเดาเอาว่าสมาชิกต้องคิดแบบนี้) น้ำตกไหลลงมาจากหน้าผาสูง ทิ้งดิ่งลงมาเลย เอาง่ายๆว่า ยืนกันหน้าน้ำตก ละอองน้ำเนี่ยเพียบ ไม่บรรยายต่อแล้วตัวน้ำตก ปล่อยให้สมาชิกชื่นชมกันไปถ่ายรูปกันไป (จริงๆคือผมไปหาที่ถ่ายรูปเอง55)
เวลาผ่านไปเท่าใดไม่ทราบ หันซ้ายขวา เฮ้ย สมาชิกหาย ตายละเหวย สงสัยไปรอที่รถ เลยรีบเก็บขาตั้ง หิ้วตามไปที่รถ ถึงที่จอดรถ อ้อนั่งรอกันที่ร้านอาหาร สั่งอาหารกันเรียบร้อย อาหารที่น้ำตก ก็จะเป้นลักษณะ ส้มตำไก่ย่าง ปลาย่าง และน้ำมะพร้าวลูก(โคตร)ใหญ่ เหมือนๆบ้านเรา
มื้อนี้ เจ๊หลิน(สมาชิกของเราเอง)ลงมือตำเองเลย ประมาณว่าจะได้รสชาติที่ถูกใจ อิ่มจากน้ำตก ก็ไปเที่ยวกันต่อครับ บ่ายๆยามนี้ วัดเชียงทอง น่าจะดีไม่น้อย ร่มไม้หลบแดดก็เยอะ แถมอยู๋ริมแม่น้ำโขงเสียด้วยสิ
ที่วัดเชียงทองนี้ นักท่องเที่ยวหลากประเทศเลยฮะ เสมือนวัดนานาชาติ ทั้งยุโรป อเมริกา เต็มวัด แต่ล่ะคนก็จะมีกล้องติดตัวถ่ายภาพเก็บ เสียงชั๊ตเตอร์ดังไประยะๆ ที่นี่เขามาดูอะไรกัน ก็บอกได้ว่า ศิลปะที่โดดเด่น โดยเฉพาะศิลปะที่เป็นรูปต้นไม้ทำจากกระจกสีๆ มาประดับที่อยู่ด้านหลังโบสถ์
และอีกจุดก็เป็นโรงเมี้ยนโกศ(ที่เก็บโกศของเจ้าลาว)
โอ้ยยย เยอะไปหมด เอาเป็นว่า มาที่นี่ ถ้าชอบถ่ายรูปชอบดูอะไรแปลกๆตา เดินเสาะหานิดนึง อยู๋ได้ 2-3 ชม.ไม่มีเบื่อ แต่ถ้าคนไม่ชอบวัดไม่ชอบถ่ายรูปหรือไม่สนใจศิลปะแล้วล่ะก็ 10 นาทีก็เซ็งได้เลยทีเดียว
ไม่อยากพูดเยอะไปเที่ยวต่อเลย เวลาบ่ายแก่ๆแบบนี้ โน่นเลยฮะ ไปขึ้นยอดพูษีกันดีกว่า (พูษี มาจาก เขาที่ฤาษีเคยมาอยู่..ว่าไปนั่น)ทางเดินขึ้นก็เป็นบันไดไปเรื่อยๆ เหนื่อยเล็กน้อยถึงปานกลาง บนยอดเขาไปดูอะไรกันล่ะ คนถึงแห่ไปดูกันยามเย็นเช่นนี้ ? ก็เพราะว่าพูษีเนี่ยเป้นจุดชมวิว
ตัวเมืองหลวงพระบางแบบ 360 องศา เป็นเสมือนสะดือหลวงพระบาง พระอาทิตย์ตกก็ดูได้ วิวน้ำโขง น้ำคานก็เห็น วัดต่างๆ ใกล้ไกล เราเห็นหมดบนนี้ อยู๋กันไปเลยจน ราวๆ 6 โมงกว่า ตั้งหน้าตั้งตารอดูพระอาทิตย์ตก แต่รูสึกว่าจะหมดหวังอากาศปิด เห็นแต่หมอก เลยเดินลงกันเร็วกว่าทุกที่ที่มา ลงมาก็ป๊ะกับพิพิธภัณฑ์ และตลาดมืดกันตรงนั้นแหละ เลยปล่อยให้ ชาวคณะเดินช้อบอีกสักเล็กน้อย 
แล้วค่อยไปทานอาหารเย็น
ตัดมาเป็นข้อมูลสำหรับคนที่จะไปเที่ยวนิดนึง
ตลาดมืด มีไรขาย(แอบได้ยินบางคนถามในใจ) ก็ขายของทั่วไปที่เป้นทั้งขึ้นชื่อของที่หลวงพระบาง และก็ ของขายจากต่างถิ่น ถ้าจะปรียบกับบ้านเราก็คล้ายๆสวนลุมไน้ทบาซ่า แต่แบกะดิน ขายกันแน่นพรึ่บไปหมดทั้งถนน มีทั้งถูกแพง ของก็คล้ายๆเหมือนๆกัน ราคาไม่ต้องพูดถึง บอกผ่าน ร้อยล่ะ 99.25789421 มีบทสนทนาตัวอย่างมาให้ดูกันคั๊บ
"เชือกนี้เส้นเท่าไหร่"
"80บาท......... 60 บาทก็ขาย เอามั้ย" -_-' (ยังไม่ทันต่อเลย ลดแล้ว 20)
ถ้าคิดอยากได้ของถูก ต้องใจเย็นๆครับ มาเยี่ยมเยียนทุกวัน มาพูดคุยถามไถ่ พ่อสบายดีมั้ยแม่ล่ะ น้องเป้นยังไง จนคนขายเริ่มสนิทใจ พอวันกลับก็มาซื้อกลับกันวันนั้นแหละ
วันนี้ ไปกินข้าวเย็นกันที่ร้านอาหารเจ้าอร่อย อยากแนะนำเลยฮะ เทพบุปผา ใครไปไม่ถูกก็ถามเลยคนในหลวงพระบางรับลองรู้จักกันหมด อาหารอร่อย ร้านสวยงาม พนังงานเสริฟน่ารักสไตล์สาวลาวนุ่งซิ่น แถมเจ้าของ(ผู้น้อง)น่ารักกำลังสอง อัธยาศรัยดี๊ดี ใครไปใครมาก็ ติดอกติดใจ(รสชาดอาหารนะฮะ) เมนูอร่อยที่นี่ก็ต้มยำปลาน้ำโขงรสแซ่บ สลัดผักน้ำ และก็ปลาทอดราดพริก นอกนั้นลองเลือกดูกินได้ทุกอย่างถูกปากคนไทยคั๊บ
อิ่มจนพุงแท่บแตก ก็กลับที่พัก คืนนี้ตัวใครตัวมันล่ะครับ ดึกได้แต่พรุ่งนี้ต้องตื่นมาทำบุญแต่เช้าเด้อ ซึ่งเป็นเสียงสุดท้ายก่อนจะแยกย้ายเข้าห้องพัก
ปล. เฮ้อ นั่งพิมพ์ยันตี 3 ง่วงหลายเด๊ ;)
โห.. ต้น บรรยายได้ดีมั่กๆ เลยจ้า